Łukasz Linowski, GRZYWNO - zapomniana historia włocławskiego osiedla
 

OKOLICA W II POŁOWIE XX WIEKU ~ Po zniszczeniu Grzywna, z polecenia Niemców bezrobotni rozebrali wszelkie murowane pozostałości po budynkach, przeprowadzili częściową niwelację terenu, po czym przeorali go ciężkim sprzętem. Następnie mniejszą część pozostawiono bezużytecznie, a większą obsadzono lasem. Rozrastał się on powoli, aczkolwiek przyjął się na większym obszarze dawnego przedmieścia, po dwóch stronach Alei Kazimierza Wielkiego na wysokości Jeziora Grzywno. Otoczony lasami akwen w okresie powojennym zaczął zanikać. W latach 50. XX wieku Jezioro miało jeszcze taki sam kształt jak przed wojną, jednak na mapach z lat 80. widać jego wyraźnie skurczoną linię brzegową. Wpływ na opisany stan rzeczy ma proces obniżania się wód gruntowych obserwowany od dłuższego okresu. Już w latach 50. XX wieku w jednym z przewodników po Włocławku pisano o „zanikającym jeziorku Grzywno”.

W okresie powojennym okolice Jeziora w znacznej mierze zaadaptowano na cele działalności przemysłowej. Cegielnia zbudowana w latach 1920-1921 istniała do 1972 roku, a w celu wydobycia gliny jej pracownicy znacząco rozkopali teren między ulicami Piaski, Leśną i dzisiejszą Aleją Kazimierza Wielkiego. Glinianki pozostałe po działalności cegielni od połowy lat 60. XX wieku częściowo zaczęto wykorzystywać na miejskie wysypisko śmieci. Zlokalizowano je w rejonie między brzegami Jeziora Grzywno, ulicami Leśną i lasem. Wysypisko prawdopodobnie zlikwidowano w końcu lat 70. XX wieku. Współcześnie stoi na nim Zespół Szkół Samochodowych, leżą nieużytki i przechodzi Aleja Kazimierza Wielkiego. Ostatnia z wymienionych ulic przecięła część terenu dawnego Grzywna. Główne prace budowlane związane z inwestycją prowadzono w latach 1978-1979, następnie do połowy lat 80. XX wieku trwały prace wykończeniowe.

W 1955 roku leżący odłogiem teren przy Alejach Chopina, tuż za cegielnią, czyli obszar najstarszej części Grzywna, zajęło Płockie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych Oddział Włocławek. W czasie kilkudziesięcioletniej działalności na zajmowanym terenie Przedsiębiorstwo poczyniło szereg inwestycji budowlanych, między innymi zasypując ostatnie ślady sadzawki Żabi Skrzek. Zakład ten z czasem został przejęty przez niemieckiego inwestora, co w ostateczności doprowadziło do jego likwidacji w 2015 roku. W marcu tego roku jego teren kupiła firma Petrokan.

W drugiej połowie lat 70. władze Włocławka zaczęły myśleć nad rozbudową „dzielnicy sportowo-rekreacyjnej”, której największą część miał stanowić park kultury i wypoczynku. Jego lokalizację upatrzono między ulicami Chopina, Leśną i Aleją Kazimierza Wielkiego, a więc częściowo na terenie dawnego Grzywna. W planowanym parku miały znaleźć się: nowy stadion, zespół obiektów wystawowych, budynki usługowe, obiekty gastronomiczne, otwarte baseny kąpielowe. Konkretne prace przy budowie planowano podjąć w 1980 roku. Wyburzono już nawet niektóre budynki przemysłowe, a teren rozkopany przez cegielnię zrekultywowano, w znacznej mierze na drodze czynów społecznych. Zmiana sytuacji gospodarczej, jaka miała miejsce w następnych latach, spowodowała, że ostatecznie parku nie zbudowano.

Wydaje się jednak, że mająca 40 lat idea budowy centrum sportowo-rekreacyjnego nadal żyje w planach rozwoju Włocławka. Poświadcza to chociażby fakt, że w latach 2001-2002 na przeciw cmentarza, czyli w części na gruntach dawnej cegielni powstała „Hala Mistrzów”, a tereny w kierunku Jeziora Grzywno od dłuższego już czasu są zagospodarowane boiskami i kortami tenisowymi.


poprzednia strona (Odlewnia dzwonów) następna strona (Okolica współcześnie)
strona tytułowa spis treści o stronie wstęp
powstanie i rozwój osiedla pacyfikacja przedmieścia miejsca pamięci o „Pamiątce z Celulozy”

Wszelkie prawa zastrzeżone ∼ Kontakt ∼ lukanus.poczta@gmail.com ∼ www.lukanus.eu