Łukasz Linowski, GRZYWNO - zapomniana historia włocławskiego osiedla
 

ZWIĄZKI Z KOŚCIOŁEM ~ W dzieje Grzywna wpisała się również aktywność środowiska kościelnego. Było to poniekąd efektem okoliczności, w której osiedle stało się problem nie tylko dla władz miasta, ale również i dla duszpasterzy. Stąd w 1931 roku do Włocławka zostali sprowadzeni księża orioniści. Głównym założeniem ich działalności była pomoc potrzebującym, praca ze społecznościami żyjącymi w obliczu problemów społecznych, przeciwdziałanie patologiom. Idealnie więc wpisywali się w działania adresowane do społeczności Grzywna.

Najaktywniejszym działaczem wśród orionistów był ksiądz Henryk Demrych. Początkowo mieszkał on ze swoimi najbliższymi współpracownikami na kwaterach przy ulicy Leśnej, udostępnionych przez siostry Niepokalanki, te same, które wcześniej dzierżawiły teren na pastwiska obok Jeziora Grzywno. Pierwszą inicjatywą, jaką podjął ksiądz Demrych, była budowa drewnianej kaplicy. Umiejscowiono ją wśród „bieda-domków” Kozłowa, a uroczystego poświęcenia dokonał w 1934 roku biskup Karol Radoński.

Następnie księża przystąpili do budowy placówki, która miała sprawować funkcję kościoła i zakładu opiekuńczego dla najbardziej potrzebujących. Sprawą zainteresowali się również mieszkańcy Grzywna, którzy zawiązali komitet budowy kościoła. Pierwsze prace przy wznoszeniu placówki rozpoczęły się przy ulic Leśnej jeszcze w 1934 roku. Z czasem ośrodek otrzymał nazwę „Małe Kottolengo” pochodzącą od nazwiska świętego Józefa Cottolengo, patrona placówki. Ostatecznie znalazły się tam kościół, zakład dla nieuleczalnie chorych i ochronka dla dzieci Grzywna prowadzona od 1930 roku przez organizacje pozarządowe i siostry Niepokalanki.

Przy wymienionym kościele w 1935 roku utworzono parafię Najświętszego Serca Jezusowego, której proboszczem został ksiądz Henryk Demrych. Wśród wydarzeń z życia parafii szczególną uwagę zwraca wizyta prymasa Polski Augusta Hlonda, który zwiedził „Małe Kottolengo” w 1937 roku. Warto również odnotować fakt, że w 1939 roku do parafii przybył ksiądz Franciszek Drzewiecki, męczennik obozu koncentracyjnego w Dachau, błogosławiony od 1999 roku.

Działalność środowiska kościelnego wobec mieszkańców Grzywna przyjmowała postać przede wszystkim wsparcia duchowego i moralnego, poprzez regularne prowadzenie mszy świętej i organizację spotkań. Oprócz tego orioniści organizowali akcje, których efekty chociaż częściowo łagodziły skutki bezrobocia i biedy, szczególnie wśród dzieci. Prowadzono również pomoc doraźną typu przekazywanie najbardziej potrzebującym żywności i ubrań pochodzących ze zbiórek.

W czasie II wojny światowej Niemcy zamknęli kościół Najświętszego Serca Jezusowego w 1941 roku. Przez kilka miesięcy w „Małym Kottolengo” funkcjonowało tylko hospicjum. W 1942 roku okupanci wymordowali znajdujących się tam podopiecznych, ich zwłoki zakopując w nieznanym miejscu, a budynek przeznaczono na magazyn odzieżowy Hitlerjugend. Po wojnie budynek znowu sprawował funkcję między innymi kościoła parafialnego, aż do początku XXI wieku, kiedy jego część została wyburzona. Funkcję kościoła parafialnego w całości przejęła świątynia przy ulicy Ostrowskiej. Współcześnie w dawnym „Małym Kottolengo” znajduje się Specjalny Ośrodek Wychowawczy Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia.

 

poprzednia strona (Plany władz miasta) następna strona (Przyczyny zniszczenia Grzywna)
strona tytułowa spis treści o stronie wstęp
z dziejów okolicy pacyfikacja przedmieścia miejsca pamięci o „Pamiątce z Celulozy”

Wszelkie prawa zastrzeżone ∼ Kontakt ∼ lukanus.poczta@gmail.com ∼ www.lukanus.eu